Apologia

Z Wikipedii

Apologia - (gr. απολογία, – apologia – obrona, mowa obrończa) – gatunek literacki wywodzący się ze sztuki oratorskiej. Tekst mówiony lub pisany, poświęcony obronie jakiejś osoby, idei, sprawy lub dzieła, zawierający jawną lub ukrytą ich pochwałę oraz odparcie zarzutów przeciwników. Apologia była gatunkiem częstym zwłaszcza w antycznej literaturze chrześcijańskiej. Znane są jednak również apologie żydowskie (np. Józef Flawiusz - Przeciw Apionowi).

Najwcześniejsze apologie chrześcijańskie (II w. n.e.):

Kwadratus - Apologia
Arystydes z Aten - Apologia
Aryston z Pelli - Dialog między Jazonem a Papiskusem
Święty Justyn - Pierwsza Apologia, Druga Apologia, Dialog z Żydem Tryfonem
Tacjan Syryjczyk - Mowa do Greków
Milcjades - Apologia filozofii chrześcijańskiej
Apolinary z Hierapolis - Mowa do cesarza
Atenagoras z Aten - Prośba za chrześcijanami, O zmartwychwstaniu umarłych
Teofil z Antiochii - Do Autolika
Meliton z Sardes - Apologia w obronie chrześcijan, Homilia paschalna
Do Diogneta
Hermiasz - Satyra z filozofów pogańskich
Filip Melanchton - Apologia Konfesji Augsburskiej, obrona luteranizmu z r. 1531
Robert Barclay - An Apology for the True Christian Divinity, obrona kwakieryzmu z r. 1676

Inne apologie w literaturze:

Platon - Apologia, opis obrony Sokratesa podany przez Platona
Ksenofont - Apologia, obrona Sokratesa w wersji Ksenofona
Ksenofont - Agesilaos, apologia władcy Sparty i ustroju spartańskiego
Colley Cibber - Apologia Życia Colleya Cibbera, autobiografia autora z r. 1740 zajmująca się jego poezją i dramatopisarstwem
John Henry Newman - Apologia Pro Vita Sua, (Obrona Pewnego Życia) z 1864 r. broniąca Rzymskiego Katolicyzmu.
Godfrey H. Hardy - Apologia Matematyków, esej z 1940 r.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Bibliografia

Stanisław Kalinkowski, Wczesnochrześcijańska apologia grecka (II-V w.). Zarys rozwoju, w: Atenagoras z Aten, Prośba za chrześcijanami, O zmartwychwstaniu umarłych, przeł. Stanisław Kalinkowski, Warszawa 1985 IW PAX, s. 5-23.