Elton John

Z Wikipedii

Brak wersji przejrzanej

Elton John podczas koncertu na Alasce, 30 maja 2008

Sir Elton Hercules John (ur. 25 marca 1947 w Pinner jako Reginald Kenneth Dwight) – brytyjski piosenkarz, kompozytor i pianista początkowo związany z gatunkami rock and roll i psychodeliczny rock, później ewoluujący w kierunku muzyki środka, soft rocka, stał się w końcu gwiazdą współczesnej muzyki pop.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Dzieciństwo

Ojciec pianisty - Stanley Dwight był wojskowym ze służb RAF-u. Był człowiekiem dość nerwowym i apodyktycznym, z tego też w domu często było słychać kłótnie rodziców małego Rega. Jako dziecko uczęszczał do County Grammar School w Pinner do 15 roku życia, kiedy to na niedługo przed egzaminem maturalnym postanowił opuścić szkołę, na rzecz muzyki. Dyrektor zgodził się wypisać Reginalda, jednak pod warunkiem dania słowa, że da sobie radę w życiu. Kiedy Elton zaczął całkowicie poważnie myśleć nad swą karierą muzyczną, ojciec chciał pokierować go na coś mniej ekstrawaganckiego – widział swego syna w roli bankiera. Przyszły showman myślał jednak tylko o muzyce. Uwielbiał grać na fortepianie. Naukę gry na tym instrumencie rozpoczął w wieku 3 lat, a już rok później zaskoczył swą matkę grając ze słuchu "The Skater's Waltz" Winifreda Atwella. Niedługo później grą na fortepianie zaczął urozmaicać rodzinne uroczystości, a w wieku 7 lat zaczął pobierać profesjonalne lekcje. Na zajęciach wyróżniał się swymi zdolnościami wraz z umiejętnością komponowania melodii. W wieku 11 lat wygrał stypendium dla juniorów do Royal Academy Of Music. W ciągu następnych pięciu lat, Elton uczęszczał na sobotnie lekcje na Akademii, chodząc równolegle do szkoły w Pinner. Od kiedy tylko zaczął grać, uwielbiał grywać Chopina i Bacha. Śpiewał też w chórze na Royal Academy of Music. Gdy pianista miał 15 lat, jego rodzice rozwiedli się.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Początki

W wieku 15 lat, dzięki pomocy matki Sheili i ojczyma "Derfa", Reginald Dwight został weekendowym pianistą pobliskiego pubu Northwood Hills, gdzie grał piątkowymi, sobotnimi i niedzielnymi nocami. Grał country z repertuaru Jim Reevesa: "He'll Have to Go", irlandzkie piosenki takie jak "When Irish Eyes Are Smiling", stare pubowe szlagiery jak "Roll Out The Barrel", ale też utwory napisane przez samego siebie.

W 1964 roku poznał wokalistę Longa Johna Baldry'ego i saksofonistę Eltona Deana i z nimi uformował swój pierwszy zespół nazwany Bluesology, jednak nie zagrzał tam długo miejsca. Wkrótce znudziło mu się granie muzyki soulowej w Bluesology. Poprzez ogłoszenie w gazecie poznał Berniego Taupina: Brytyjska wytwórnia "Liberty" szukała nowych talentów. Na pytanie człowieka z wytwórni "Umiesz śpiewać?" pianista odparł: "Nie bardzo, proszę pana". "Dobra, nauczysz się. A piszesz piosenki?" - ciągnął pracownik. "Tylko melodie. Teksty nie najlepiej mi idą" - miała brzmieć odpowiedź. Na szczęście teksty szły nieźle drugiemu obecnemu na przesłuchaniu młodzieńcowi - Berniemu Taupinowi. Ku zaskoczeniu obydwaj dostali tę pracę, a nawet zaliczkę: Elton - 15 funtów, a Bernie 10. Taupin został tekściarzem muzyka i jest nim do dziś. Jest autorem niemal wszystkich piosenek Eltona Johna.

7 maja 1968 roku Reginald Kenneth Dwight oficjalnie zmienił nazwisko na Elton John, a już rok później wydał pierwszy solowy album zatytułowany "Empty Sky". Płyta została ciepło przyjęta przez krytyków, ale nie odniosła sukcesu komercyjnego. Natomiast kolejny album, "Elton John", stał się wielkim hitem, tak jak i utwór "Your Song", który skutecznie wypromował macierzystą płytę, która to jako pierwsza Eltona zdobyła za Oceanem tytuł złotej. Następne longplaye biły rekordy popularności, zwłaszcza w najbardziej przychylnym dla Eltona kraju jakim były Stany Zjednoczone. Z jednej strony sława, z drugiej kompleksy na punkcie własnego wyglądu i skłonności homoseksualne – to wszystko zderzyło się w jednym okresie. Elton nie mogąc sobie poradzić ze swymi problemami, sięgnął po narkotyki i alkohol i wkrótce uzależnił się. W połowie lat 70., mimo że był już na muzycznym szczycie, wcale nie czuł się szczęśliwy. Cierpiał na bulimię, alkoholizm i narkomanię. Podobno popijał i chorobliwie obżerał się już jako nastolatek. Żeby zapomnieć o domowych awanturach, apodyktycznym ojcu, tremie przed pierwszymi publicznymi występami. Nałogi pogłębiało poczucie wyobcowania. Aby z powodu swych kompleksów paradoksalnie zwrócić na siebie uwagę, Elton zaczął szokować na koncertach – zarówno strojem, jak i zachowaniem. To wszystko nie przeszkodziło mu w dalszym szturmowaniu list przebojów. Przeszkodą nie było również oficjalne przyznanie się Eltona do homoseksualizmu w roku 1976 w wywiadzie dla "The Rollingstone Magazine".

[edytuj] encyklopedia sztuki
Lata 80' i 90'

Muzyka Eltona Johna przez czas jego kariery cały czas się zmieniała. W latach 70. w muzyce Rega dominował fortepian i gitara, lata 80. opanowała moda na dźwięki syntetyczne. Modzie tej uległ też Elton, oprócz tego zaczął komponować bardziej dynamiczne piosenki jak na przykład "I'm Still Standing". W latach 90. piosenkarz umiejętnie uwydatnił swój dojrzały już, aksamitny głos, poprzez komponowanie ballad, z których wiele stało się przebojami. Tylko jeden element twórczości Eltona pozostaje niezmienny – fortepian. Z tego dość nietypowego dla rock'n'rolla instrumentu Eltonowi udało się zrobić swój największy atut.

14 lutego 1984 wziął w Sydney ślub z Niemką Renate Blauer. Oficjalnie małżeństwo przetrwało cztery lata, ale podobno już w noc poślubną gwiazdor zostawił żonę samą, jadąc do jednego ze swoich kochanków. W jednym z wywiadów przyznał z goryczą: "Niszczyłem swoich partnerów. Odzierałem ich z tożsamości. Dostawali darmowy bilet na któreś z moich światowych tournee, koszulę od Versace, zegarki Cartiera, drogie samochody, a pół roku później szczerze mnie nienawidzili, bo przy okazji odbierałem im godność".
13 lipca 1985 w Londynie i Filadelfii odbyły się wielkie koncerty charytatywne pod hasłem Live Aid zorganizowane przez Boba Geldofa z Boomtown Rats. Elton wraz z ponad 50 innymi gwiazdami muzyki takimi jak Paul McCartney, Wham!, Queen, Bob Dylan, Mick Jagger, The Beach Boys, Madonna, Tina Turner, B.B. King i The Who zebrał ponad 100 milionów dolarów dla ofiar głodu w Afryce.
28 czerwca 1986 zespół Wham! dał pożegnalny koncert na stadionie Wembley w Londynie. Elton John wystąpił na nim gościnnie, by odśpiewać z George'em Michaelem piosenkę "Candle in the Wind".
10 lutego 1990 wraz z Lisą Stansfield uznany został za najlepszego wokalistę i najlepszą wokalistkę w Anglii.
20 kwietnia 1992 roku Elton John bierze udział w koncercie The Freddie Mercury Tribute Concert na stadionie Wembley, poświęconym pamięci Freddiego Mercury'ego. Śpiewa Bohemian Rhapsody (wspólnie z Axlem Rosem) i The Show Must Go On.
W 1993 roku Elton John poznaje, wtedy jeszcze 30-letniego, Davida Furnisha, który wkrótce zostaje jego partnerem: "To mężczyzna mojego życia" – powiedział Elton.
2 stycznia 1993 piosenkarz pobił, należący do Elvisa Presleya, rekord najdłuższego pobytu w US Top 100 (23 lata). Piosenka "Your Song" znalazła się na 24. miejscu zestawienia.
1 czerwca 1993 w Paryżu Elton John został uhonorowany jednym z najwyższych francuskich odznaczeń za osiągnięcia w dziedzinie kultury i sztuki.
W marcu 1995 roku Elton John i Tim Rice otrzymują Oscara za piosenkę "Can You Feel The Love Tonight" do filmu "Król Lew". Następny rok przynosi nagrodę Królewskiej Akademii Muzycznej (Elton jest jedynym w historii kompozytorem muzyki rozrywkowej, który dostał tę nagrodę).
27 lutego 1996 odebrał w Pałacu Buckingham w Londynie order Komandora Imperium Brytyjskiego, przyznany mu przez królową.
17 stycznia 1997 roku Elton ponownie występuje z Queen w Paryżu, śpiewając The Show Must Go On. Okazją do występu było otwarcie nocnej gali z udziałem Maurice'a Bejarta.
Rok 1997 to wyjątkowo niefortunny okres dla Eltona. Najpierw śmierć Gianniego Versace, włoskiego projektanta mody, który był bliskim przyjacielem Brytyjczyka, potem kolejna tragiczna śmierć – Księżnej Diany, która również należała do grona przyjaciół muzyka. "Candle In The Wind 1997", piosenka zaśpiewana przez Eltona na pogrzebie Diany z napisanym na nowo tekstem, sprzedała się w rekordowej liczbie 32 mln egzemplarzy, co jest równoznaczne z pobiciem rekordu sprzedaży singla ustanowionego przez Binga Crosby utworem "White Christmas".
1 stycznia 1998 roku Królowa Elżbieta II nadaje Eltonowi szlachectwo za promocję kultury brytyjskiej w świecie. Wprawdzie Elton John może używać tytułu "Sir" od 1 stycznia, ale uroczystość nadania szlachectwa odbyła się dopiero 24 lutego. Również na początku roku piosenkarzowi zaproponowano 6 mln funtów brytyjskich za napisanie autobiografii, ale Elton zażądał 10 mln, co jest najwidoczniej za wysoką ceną dla wydawnictwa.

Kolejnym osiągnięciem Sir Eltona jest zdobycie nagrody Grammy (już piątej) 25 lutego w kategorii "najlepszy męski wykonawca popowy" za wykonanie "CITW 1997". Tym samym Elton dokonuje rzeczy bardzo rzadkiej – zdobywa 3 najważniejsze nagrody amerykańskiego przemysłu muzycznego w ciągu jednego roku. Pozostałe to Billboard Magazine Award i American Music Award w kategorii "najlepszy dojrzały wykonawca męski". Kolejne miesiące roku 1998 również przyniosły kilka przykrych wiadomości. Odeszli kolejni znajomi Eltona: Tammy Wynette okrzyknięta królową country, Linda McCartney i Frank Sinatra. Sam Elton pokłócił się ze swoim wieloletnim menedżerem Johnem Reidem w wyniku czego Reid został wyrzucony z pracy. O tym jak ciężko Elton przeżył te przykre zdarzenia świadczy jego wypowiedź podczas rozdania nagród Ivor Novello (była to już co najmniej ósma nagroda Ivor Novello dla Eltona): "If someone had told me last year that Gianni Versace would be gone, and that Princess Diana would be gone, and Linda McCartney would be gone, and that I wouldn't have a manager, I'd have said you were f****** mad." (Gdyby ktoś powiedział mi rok temu, że Gianni Versace odejdzie i że Księżna Diana odejdzie i Linda McCartney odejdzie i że nie będę miał menadżera, powiedziałbym że jest piep... szaleńcem.). Również w 1998 roku Elton skomponował muzykę do dwóch musicali wytwórni Disneya, która po sukcesie ścieżki dźwiękowej do "Króla Lwa" zaproponowała zespołowi Elton John – Tim Rice stałą współpracę. Pierwszy to musicalowa wersja właśnie "Króla Lwa" (przedstawienie zdobyło 6 nagród Tony – musicalowych odpowiedników Oscarów), drugi nosi tytuł "Elaborate Lives: The Legend of Aida".

[edytuj] encyklopedia sztuki
Działalność charytatywna

Elton John związany jest ze zbiórka funduszy na walkę z AIDS. Niewątpliwie wpływ na to miała wywołana tą chorobą śmierć jego przyjaciół jakimi byli Ryan White i Freddie Mercury. Piosenkarz zbiera każdego roku wielkie sumy pieniędzy, które znacząco wspierają walkę z HIV i AIDS. W roku 1986 dołączył do takich artystów jak Dionne Warwick, Gladys Knight, i Stevie Wonder by nagrać singiel "That's What Friends Are For", ze sprzedaży którego całkowity dochód przeznaczony został fundacji American Foundation for AIDS Research. Elton i reszta piosenkarzy zdobyli dzięki piosence nagrodę Grammy za najlepsze popowe wystąpienie w duecie lub zespole. Dla swych twórców: Burta Bacharacha i Carole Bayer Sager piosenka zdobyła tytuł piosenki roku. W kwietniu 1990, John zaśpiewał "Skyline Pigeon" na pogrzebie Ryana White, nastolatka chorego na hemofilię, przez którą podczas zabiegu zaraził się wirusem HIV.

Artysta powołał do życia w 1992 roku Elton John AIDS Fundation, która zajmuje się finansowaniem programów ds. profilaktyki HIV/AIDS, eliminacji uprzedzeń i dyskryminacji wobec ludzi dotkniętych AIDS oraz wspieraniem usług ludziom żyjącym z ryzykiem zarażenia się wirusem HIV. Czynna działalność na stałe wpisała się w kanon życiowych pasji artysty. Wczesnym 2006, John oddał mniejszy z dwóch czerwonych fortepianów Yamaha którym posługiwał się na koncertach w Newadzie, Las Vegas, na aukcję internetową eBay, by dotrzeć do szerokiej liczby użytkowników i zebrać pieniądze na Fundację.

Kolejnym sposobem na zbiórkę pieniędzy jest ekskluzywny organizowany corocznie bal tzw. White Tie & Tiara, na który zapraszane są sławne osobistości. 27 czerwca 2008, odbył się 10. już bal White Tie & Tiara. Rok wcześniej menu zawierało egzotyczne potrawy, a na poobiedniej aukcji do zdobycia był Rolls Royce Phantom drophead coupe i prace artystyczne Tracey Emin. Przedmioty te sprzedano za kwotę 800 000 £, a całkowita suma zebrana podczas imprezy wyniosła 3 500 000 £. Elton zaśpiewał także utwór "Delilah" z Tomem Jonesem i "Big Spender" z Shirley Bassey. Bilety na bal kosztowały £1,000 za osobę. Z przyjęcia wpłynęła łączna kwota 4 600 000£ na Elton John AIDS Fundation.

W 1992 roku muzyk powołał do życia Elton John AIDS Fundation.
29 lipca 1993 sprzedał swoją kolekcję 48 tysięcy płyt. Nabywca zapłacił za nią 271 500 dolarów, które zasiliły charytatywny fundusz Terrence Higgins, pomagający chorym na AIDS.
5 lipca 2001 John, zebrał podczas charytatywnego przyjęcia dla sławnych osobistości, zorganizowanego w jego posiadłości w Windsorze, imponującą kwotę 1,3 miliona dolarów. Pieniądze zostały przeznaczone na walkę z AIDS.
30 września 2003 w domu aukcyjnym Sotheby's wystawiono wyposażenie rezydencji Eltona Johna, położonej w dzielnicy Holland Park z zachodnim Londynie. Pod młotek poszło ponad 400 obiektów, m.in. poduszki od Versacego, łóżko w stylu Art Deco, meble w stylu biedermeier, obrazy oraz ozdobna donica. Ogółem po licytacji na konto brytyjskiego gwiazdora wpłynęło 2,24 miliona dolarów.
Każdego roku od 2004, muzyk otwiera sklep sprzedający jego ubrania. W tym roku wystawiając 10,000 ubrań spodziewano się zebrać około $400,000.
W styczniu 2008 podano, że Brytyjski piosenkarz zakupił 120 terenowych motocykli, które zostaną przeznaczone służbom medycznym w Lesotho, jednej z enklaw Republiki Południowej Afryki. Podczas wizyty w RPA, piosenkarz wraz z partnerem Davidem Furnishem odwiedzili Maseru, stolicę Lesotho. Właśnie tam doszło do symbolicznego przekazania motocykli. Sir Elton powiedział wówczas: "Chcę pomóc tym ludziom. Dzięki tym środkom transportu będzie można pomóc wielu cierpiącym".

[edytuj] encyklopedia sztuki
Historia kariery

Jako jeden z niewielu artystów popowych zdołał utrzymać niezmienną popularność przez cały okres swej twórczości. Pomogły mu w tym jego niewątpliwe zdolności kompozytorskie, instrumentalna perfekcja, umiejętność tworzenia scenicznego wizerunku, a przede wszystkim zdolność wyczuwania trendów w muzyce. Był zawsze tam, gdzie toczył się główny nurt muzyki popularnej. Rozpoczął grając muzykę leżącą na pograniczu psychodelicznego i progresywnego rocka. Wraz z The Who wziął udział w nagrywaniu opery rockowej Tommy (słynny Pinball Wizard). Przykładem jego dokonań z tego okresu jest przebój Rocket Man i Goodbye Yellow Brick Road. Wkrótce jednak wybrał lżejsze brzmienie stając się jednym z najbardziej charakterystycznych przedstawicieli glamour rocka w jego lekkiej, popowej odmianie. Z tego okresu pochodzi kiczowaty wizerunek artysty, z którym jest najczęściej kojarzony. Zahaczając o styl disco w końcu lat siedemdziesiątych i nową falę w początku osiemdziesiątych, skończył jako piosenkarz zrównoważonego popu dla dorosłych. Dziś Elton tworzy mało komercyjną muzykę z dziedzin takich jak country rock, która spotyka się z bardzo ciepłym przyjęciem przez fanów i krytyków. W 1994 roku napisał muzykę do filmu "Król Lew" w skład której wchodził jeden z najbardziej znanych utworów na świecie – "Can You Feel The Love Tonight" .

Jest jedynym pianistą, który współpracował i występował z tak wieloma różnymi artystami. Do najważniejszych z nich należą: Millie Jackson (utwór "Act of War"), Cliff Richard ("Slow Rivers"), Jennifer Rush ("Flames of Paradise"), Aretha Franklin ("Through the Storm"), Stevie Wonder ("I Guess That Why They Call It The Blues", "Dark Diamond"), zespół Queen, George Michael, Kiki Dee, Eric Clapton, Spice Girls, Luciano Pavarotti, Guns N' Roses, Nik Kershaw, Tammy Wynette, Chris Rea, Little Richard, Eminem, Paul Young, Leonard Cohen, Anastacia, Rihanna, LeAnn Rimes, Blue, Shania Twain, John Lennon, Backstreet Boys, Cher, Ru Paul, Tina Turner.

Jest homoseksualistą. W 1976 podał do publicznej wiadomości, że jest biseksualistą, jednak później to odwołał i przyznał, że jest gejem. 14 lutego 1984, na prośbę swojej matki, poślubił Niemkę Renate Blauel, z którą po czterech latach się rozwiódł. 21 grudnia 2005, po 12 latach związku, zawarł związek cywilny z Davidem Furnishem. Ślub został zawarty na zamku w Windsorze.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Uzależnienia i zdrowie

Przez dość długi okres swojej kariery John walczył z uzależnieniem od alkoholu, kokainy, jedzenia czy szaleństwa zakupowego. W 1975, presja jaką na muzyku wywierało gwiazdorstwo, zaczęła wymykać się spod kontroli. Podczas koncertów "Elton Week" w Los Angeles tegoż roku, Elton cierpiał z powodu przedawkowania narkotyków. W latach osiemdziesiątych pianista walczył też z bulimią. W wywiadzie dla CNN w 2002, Larry King zapytał muzyka, czy był świadomy, że Księżna Diana również cierpiała z powodu tej dolegliwości. John odparł, "Tak, wiedziałem o tym. Oboje byliśmy bulimikami." (Yes, I did. We were both bulimic)

Piosenkarz był również posądzany o borykanie się ze znaczącymi problemami finansowymi, spowodowanymi rozrzutnym wydawaniem pieniędzy. W latach dziewięćdziesiątych, Elton nawiązał przyjaźń z Michaelem Jacksonem, który w 1997 roku zadedykował mu album Blood on the Dance Floor (HIStory in the Mix), wyrażając tym samym wdzięczność za wsparcie, jakim Brytyjczyk obdarzał Jacksona podczas jego walki z uzależnieniem od środków przeciwbólowych.

Po wielu latach zmagania się ze swymi uzależnieniami, 29 lipca 1990 w szpitalu luterańskim Parkside w Chicago, artysta rozpoczął 6-tygodniową terapię odwykową, walcząc z bulimią oraz uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Jak sam przyznał, na tę decyzję wpłynęła śmierć Ryana White, amerykańskiego nastolatka, który zmarł na AIDS w tym samym roku (Elton zagrał utwór Skyline Pigeon na jego pogrzebie), a przez ostatnie lata życia chłopca wraz z innymi gwiazdami dodawał mu otuchy w walce z chorobą i odtrąceniem przez społeczeństwo.

W lipcu 1999, Eltonowi wszczepiono sztuczny rozrusznik serca, ponieważ dokuczała mu nieregularna praca tego organu.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Rezydencje

Domy gwiazdora rozsiane są po całym świecie. Ma 15-hektarową wiejską posiadłość 'Woodside' w Old Windsor - z trzema jeziorami, basenem, windą i prywatnym kinem. Londyńskie apartamenty sąsiadują z siedzibą królowej Elżbiety. Ponadto John dzieli czas między inne wspaniałe rezydencje w takich miejscach jak: luksusowy penthouse w Atlancie, Nicea, Wenecja, Holland Park w Londynie czy posiadłość "Castel Mont Alban" na Lazurowym Wybrzeżu. Artysta jest kolekcjonerem sztuki i posiada jedną z największych prywatnych kolekcji fotografii na świecie.

Posiada też apartament w hotelu Caesars Palace - jednym z najbardziej luksusowych hoteli w Las Vegas. Mieszkanie zostało zaprojektowane na specjale zamówienie Eltona, ponieważ rocznie w "Mieście Hazardu" daje kilkadziesiąt koncertów. Wystrojem wnętrz zajęła się Jane Carroll - pracująca dla największych gwiazd dekoratorka wnętrz. Umowa była następująca: Projektantka ma na wykonanie zadania 6 tygodni. Przez ten czas ma za zadanie urządzić hotelowy apartament tak, aby artysta poczuł się w nim jak w domu. Jeśli nie spodoba mu się wystrój wnętrza, Caesars Palace będzie pokrywał koszty dojazdu, zakwaterowania i wszelkich zachcianek Eltona za każdym razem, gdy ten zjawi się w Las Vegas aby dać koncert. Dla formalności wszystko zostało zawarte na piśmie. Dekoratorka przeprowadziła wywiad wśród przyjaciół i wspólników pianisty. Pytała jakimi przedmiotami lubi się otaczać, jakie zestawy kolorystyczne najbardziej mu odpowiadają. Zadanie zostało zrealizowane w umówionym czasie i najwyraźniej Brytyjczyk nie miał nic do zarzucenia. W apartamencie Eltona dominuje biel, beże i brązy. Drewno, płótno, marmur - wszystkie meble, dodatki, i elementy wykończenia wykonane są z naturalnych materiałów.

To, w którym aktualnie domu mieszka można poznać po wielkiej ilości świeżych kwiatów ustawionych wokół budynku.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Zespół

Na temat składów zespołów jakie towarzyszyły i nadal towarzyszą Eltonowi w nagraniach i podczas tras koncertowych w osobnym artykule: Zespół Eltona.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Dyskografia

1969 Empty Sky
1970 Elton John (album)
1970 The Games (Original Soundtrack)
1970 Tumbleweed Connection
1971 Friends (soundtrack)
1971 11-17-70 (*11-17-70 w USA) [live] UK #20, US #11
1971 Madman Across the Water
1972 Honky Chateau
1973 Don't Shoot Me I'm Only the Piano Player
1973 Goodbye Yellow Brick Road
1974 Elton John's Greatest Hits UK #1 (11), US #1 (10) (16x Platyna)
1974 Caribou
1975 Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy
1975 Rock of the Westies
1975 West of the Rockies [live]
1976 Here and There [live] UK #6, US #4
1976 Blue Moves
1977 Elton John's Greatest Hits Volume II UK #6, US #21 (5x Platyna)
1978 A Single Man
1979 A Single Man In Moscow
1979 Victim of Love
1980 21 at 33
1980 Lady Samantha UK #56
1980 Elton John's Milestones
1981 The Fox
1982 Jump Up!
1983 Too Low for Zero
1984 Breaking Hearts
1985 Your Songs
1985 Ice on Fire
1986 Leather Jackets
1987 Elton John's Greatest Hits Vol. 3 UK #43, US #24
1987 Live in Australia
1988 Reg Strikes Back
1989 Sleeping With the Past
1990 To Be Continued US #82
1990 The Very Best Of Elton John UK #1
1992 The One
1992 Rare Masters
1992 Elton John's Greatest Hits 1976-1986
1993 Duets
1994 Reg Dwight's Piano Goes Pop
1994 Chartbusters Go Pop! 20 Legendary Covers from 1969/70 as Sung by Elton John
1994 The Lion King Soundtrack
1994 Classic Elton John
1995 Made in England
1995 Love Songs
1997 The Big Picture
1997 In Memory (w hołdzie Księżnej Dianie)
1998 Tammy Wynette remembered
1999 The Muse
1999 Aida
2000 Elton John One Night Only [live] UK #7, US #65
2001 Songs from the West Coast
2001 Prologue
2002 Live at the Ritz
2002 Greatest Hits 1970 - 2002
2004 Peachtree Road
2006 The Captain & the Kid
2007 Rocket Man: The Definitive Hits UK #2, US #9
2008 The Red Piano [live]

[edytuj] encyklopedia sztuki
Single i teledyski

1969 Your Song
1971 Tiny Dancer
1972 Mona Lisas And Mad Hatters
1972 Rocket Man
1973 Daniel
1973 Bennie And The Jets
1973 Goodbye Yellow Brick Road
1974 Step Into Christmas
1974 The Bitch Is Back
1975 Ego
1975 Philadelphia Freedom
1976 Pinball Wizard
1976 Sorry Seems To Be The Hardes Word
1976 Don't Go Breaking My Heart (With Kiki Dee)
1978 Song For Guy
1979 Are You Ready For Love
1980 Little Jeannie
1981 Chloe
1981 Nobody Wins
1981 Heels Of The Wind
1981 Facist Faces
1981 Carla Etude
1981 Just like Belgium
1981 Breaking Down The Barriers
1982 Blue Eyes
1982 Empty Garden
1983 I'm Still Standing
1983 Kiss The Bride
1983 I Guess That's Why They Call It The Blues
1984 Passengers
1984 Who Wears These Shoes
1984 In Neon
1984 Sads Songs (Say So Much)
1985 Nikita
1985 Cry To Heaven
1985 Wrap Her Up
1986 Leather Jackets
1988 I Don't Wanna Go On With You Like That
1988 Town Of Plenty
1988 Japanese Hands
1988 A Word in Spanish
1989 Sacrifice
1989 Healing Hands
1989 Whispers
1989 Club At The End Of The Street
1990 You Gotta Love Someone
1992 The One
1992 Runaway Train
1992 Simple Life
1992 The Last Song
1993 True Love (With Kiki Dee)
1994 Circle Of Life
1994 Can You Feel The Love Tonight
1995 Made In England
1995 Belive
1995 Blessed
1995 Please
1996 You Can Make History (Young Again)
1996 Live Like Horses (Z Luciano Pavarottim)
1997 Recover Your Soul
1997 Something About The Way You Look Tonight
1999 Written In The Stars (Z Leann Rimes)
2000 Someday Out Of The Blue
2001 I Want Love
2001 This Train Don't Stop There Anymore
2001 Original Sin
2002 Sorry Seems To Be The Hardes Word (Z Blue)
2002 Your Song(z Alessandro Safina)
2004 Turn The Light Out When You Leave
2004 All That I'm Allowed
2005 Ghetto Gospel
2005 Electricity
2006 Tinderbox

[edytuj] encyklopedia sztuki
DVD

The Very Best of Elton John (2000; początkowo wydane w 1990)

Elton John Live in Barcelona (2000; początkowo wydane w 1992)

Love Songs (2001; początkowo wydane w 1995)

Classic Albums - Elton John: Goodbye Yellow Brick Road (2001)

Elton John One Night Only: The Greatest Hits Live at Madison Square Garden (2001)

Live In Australia (2003?; nagrane w 1987)

To Russia with Elton (2004; nagrane w 1980)

Dream Ticket (DVD) 4-Disc Box Set (2004)

Two Rooms: Celebrating the Songs of Elton John & Bernie Taupin (2005; nagrane w 1991)

Elton 60 - Live at Madison Square Garden (2 DVD set) (2007)

[edytuj] encyklopedia sztuki
Hollywood i Broadway

Elton John brał udział w niejednym projekcie dotyczącym filmów czy musicali, wykorzystując swój pisarski talent:

W 1971 stał się autorem soundtracku do filmu "Friends".

W 1972 pojawił się w musicalu Marca Bolana Born to Boogie.

W 1975 pojawił się jako Czarodziej w filmowej wersji rockowej opery Tommy Kena Russella.

W 1994 wraz z Timem Ricem stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu Walta Dysneya - "Król Lew".

W 1998 również z Timem Ricem skomponował muzykę do musicalu Disneya - "Aida". Zdobyli wówczas dzięki temu nagrodę Tony, a także Nagrodę Grammy za najlepszy musical.

W 1999 John stworzył muzykę do filmu "The Muse" (Muza).

W 2000 skomponował piosenki do animowanego filmu wytwórni DreamWorks "Droga do El Dorado".

W 2001 jego dwie piosenki z 1970 "Tiny Dancer" i "Mona Lisas and Mad Hatters" zostały wykorzystane w soundtracku do U progu sławy.

W 2001 Elton pojawił się jako postać John w animowanym filmie dla najmłodszych - Bob Budowniczy w odcinku "A Christmas to Remember".

W roku 2003 jego piosenka "The Heart of Every Girl" ukazała się jako utwór tytułowy w Uśmiechu Mona Lisy.

W 2005 "My Father's Gun" (z albumu Tumbleweed Connection), ukazał się w Elizabethtown.

Również w 2005 John skomponował muzykę dla brytyjskiego musicalu West End - Billy Elliot z Lee Hall.

W 2006 muzyk stworzył melodię do krótkometrażowego Broadwayowskiego musicalu Lestat: The musical.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Ciekawostki

Ma na koncie 200 milionów sprzedanych płyt.
Ma 171 cm wzrostu.
Cierpi na epilepsję.
Legalnie zmienił imię i nazwisko na Elton Hercules John.
John był pierwszą zachodnią gwiazdą rocka, która wystąpiła w Izraelu w 1979.
Obliczono, że średnio kupuje 9 sztuk garderoby dziennie.
Jest ojcem chrzestnym syna Johna Lennona, Seana.
Dwa razy był prezesem Watford Football Club.
W 1994 roku Elton John został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
Wygrał Polar Music Prize Szwedzkiej Akademii Muzycznej w 1995 roku.
24 Lutego 1998 otrzymał tytuł szlachecki od królowej Elżbiety za osiągnięcia muzyczne i wkład w fundację charytatywną na rzecz walki z AIDS.
W 2004 roku zajął 3 miejsce na liście ogłoszonej przez amerykańską gazetę "Globe" na najbardziej zachłanne gwiazdy.
Piosenkę "Song for Guy" dedykował Guyowi Burchettowi, który zginął w wypadku motocyklowym.
Piosenkę "Empty Garden" dedykował Johnowi Lennonowi.
14 czerwca w słynnym Gabinecie Figur Woskowych Madame Tussaud postawiono rzeźbę Eltona Johna. Zużyto na nią 126 kg czekolady. Była to nagroda dla najpopularniejszego muzyka Wielkiej Brytanii.
Zwycięzca muzycznej nagrody Grammy dla piosenkarza.
Do swej piosenki "Candle in the wind" napisał nowy tekst dla uczczenia Księżnej Diany i zaśpiewał ją na jej pogrzebie. Od tamtej chwili (1997) nie wykonuje jej na koncertach, zastrzegając zarazem, że zrobi wyjątek na specjalne życzenie księcia Williama, jak to miało miejsce na koncercie dla Lady Di w 2007 roku.
Wieloletni Przyjaciel Diany Spencer "Królowej Ludzkich Serc".
Piosenkę "Philadelphia Freedom" poświęcił gwieździe tenisa Billiemu Jean Kingowi.
W 2007 roku pianista powiedział, że jest za zamknięciem Internetu. "Wyjdźmy na ulice, zorganizujmy marsz, protestujmy przeciwko ciągłemu siedzeniu w Internecie. Myślę, że zamknięcie Internetu na pięć lat byłoby niesamowitym doświadczeniem. Każdy zobaczyłby ile sztuki tworzy się poza tym spamem. Na świecie w użyciu jest za dużo technologii". Dodał również: "I am the biggest technophobe of all time."
Nigdy nie śpiewa z playback'u
Ma Brata, Geoff'a Dwight'a, którego wyrzekł się wiele lat temu.