Fluoroforta

Z Wikipedii

Fluoroforta — technika graficzna trawiona (ryt wklęsły), jak również odbitka wykonana tą techniką.

W technice fluoroforty jako matrycę stosuje się szybę. Powleka się ją werniksem, który jest odporny na kwas i rylcem wykonuje rysunek. W ten sposób zostają odsłonięte fragmenty szkła, które następnie poddaje się trawieniu kwasem fluorowodorowym. Z powodu kruchości szkła, odbitki nie można wykonać przy użyciu prasy. Wilgotny papier ułożony na matrycy, pokrytej uprzednio farbą, należy ubijać gęstą szczotką. Fluoroforta podobna jest do akwaforty, gdzie jako matrycę stosuje się płytę metalową, a rysunek trawiony jest za pomocą kwasu azotowego.

Technikę fluoroforty wynalazł na przełomie XIX i XX wieku prof. Tadeusz Estreicher. W Polsce uprawiali ją tacy artyści jak: Ferdynand Ruszczyc, Wyczółkowski, Wyspiański, Józef Mehoffer. Szybko przestano się nią zajmować, ponieważ okazała się niepraktyczna — szklane płytki często pękały, a niebezpieczny dla zdrowia kwas wymagał zbyt dużej ostrożności.

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Bibliografia

• Krystyna Czarnocka, Półtora wieku grafiki polskiej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1962.