Francis Bacon (malarz)

Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy malarza. Zobacz też: artykuł o innej osobie o tym nazwisku i imieniu.

Francis Bacon (ur. 28 października 1909, zm. 28 kwietnia 1992) – brytyjski malarz-samouk.

Zdecydowany przeciwnik abstrakcjonizmu w sztuce; popierał nurt ekspresjonistyczny; uznawany jest za jednego z czołowych twórców malarstwa figuratywnego. Na początku tworzył w duchu surrealizmu i kubizmu, ale po 1950 wykształcił własny styl. Tematem jego obrazów był człowiek samotny, wyobcowany, znajdujący się nierzadko w sytuacji zagrożenia. Jego obrazy pełne są nadrealnych perspektyw, dramatyzmu i teatralnej ekspresji (deformacja postaci, nieokreślona przestrzeń, żywe, intensywne barwy). Wiele razy podejmował tematykę religijną (zwłaszcza motyw ukrzyżowania), ale inspiracją dla niego były także prace Rembrandta, Grunewalda, fotografie i prasa.

Bacon był homoseksualistą^[1]. W 1964 roku związał się z George Dyerem. Jak twierdził, poznał go, gdy ten włamywał się do jego mieszkania. W 1998 roku powstał film biograficzny Love Is the Devil. Szkic do portretu Francisa Bacona ukazujący barwne życie malarza.

Jego obrazy to m.in.:

Trzy studia postaci na podstawie tematu Ukrzyżowania (1949)
Dwie postaci w trawie (1954)
Szympans (1955)
Krzycząca piastunka (1957)
tryptyk Trzy postacie w jednym pomieszczeniu (1964)
Leżąca figura (1966)
Studia ludzkiego ciała (1970)
Schodzący po schodach (1972)
Ciało w ruchu (1976)
seria płócien nawiązująca do obrazu Portret papieża Innocentego X D. Vélazqueza (po 1949)