François Couperin

Z Wikipedii

Brak wersji przejrzanej

François Couperin

François Couperin (ur. 10 listopada 1668 w Paryżu, zm. 11 września 1733 tamże) to francuski kompozytor epoki baroku.

Spis treści

1 Życie
2 Praca
3 Zobacz też
4 Posłuchaj

[edytuj] encyklopedia sztuki
Życie

Pochodził ze znanego rodu kompozytorów i muzyków. Uczył go ojciec, Charles Couperin, który umarł, gdy François miał 10 lat. Po śmierci ojca uczył go Jacques Thomelin. W 1685 został organistą w kościele świętego Gervaisa w Paryżu, stanowisko, jakie odziedziczył po ojcu miało przejść dalej na jego kuzyna - Nicolasa Couperina. Inni członkowie rodziny trzymali tę samą pozycję w późniejszych latach. W 1693 Couperin został po Thomelinie organistą w Chapelle Royale (Królewska Kaplica). W 1717 Couperin stał się organistą i kompozytorem dworu, z tytułu ordinaire de la musique de la chambre du Roi. Z jego kolegami, Couperin dawał cotygodniowe koncerty, zawsze w niedzielę. Wiele z tych koncertów było w formie orszaków dla skrzypiec, wiolonczeli, oboju, fagotu i klawikordu. Był nauczycielem muzyki w Wersalu, nadwornym klawesynistą i organistą kościoła St. Gervais w Paryżu.

Jest uważany za twórcę formy muzycznej ronda. Tworzył także suity i utwory kościelne.

Od 1693 roku był nadwornym muzykiem króla Ludwika XIV, skomponował 2 msze organowe, około 230 kompozycji klawesynowych zebranych w 4 księgach (często o tytułach programowych), dzieła kameralne, nawiązujące do A. Corellego i J.B. Lully’ego, motety religijne; słynny podręcznik gry na klawesynie L’Art de toucher le clavecin.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Praca

Couperin uznał swój dług wobec włoskiego kompozytora Arcangelo Corelliego, wprowadzając za jego przykładem formę sonaty-tria we Francji. Wielka sonata tria Couperina była zatytułowana Le Parnasse, ou l′Apothéose de Corelli ("Parnas, albo Apoteoza Corelliego"). Couperin połączył włoskie i francuskie style muzyki w zestawie utworów, które nazwał „Les Goűts réunis” ("Style ponownie połączone").

Jego najsławniejsza książka; „Sztuka Klawikordu Grającego”, opublikowana w 1716), zawarła sugestie dla dotknięcia, zdobnictwa i innych cech techniki klawiatury. Wpłynęła na grę J.S. Bacha, który zaadoptował palcowanie Couperinowskie włączając użycie kciuka.

„Cztery tomy muzyki klawikordu” Couperina, opublikowane w Paryżu w 1713, 1717, 1722 i 1730, zawierają ponad 230 indywidualnych kawałków, które mogą być zagrane na jednoosobowym klawikordzie.

Te tomy podziwiał Johann Sebastian Bach i, dużo później Richard Strauss, jak również Maurice Ravel, który upamiętnił ich kompozytora z Le Tombeau de Couperin (Memoriał do Couperina).

Wiele z utworów Couperina ma poruszające, malownicze tytuły i wyrażające swój nastrój przez kluczowe wybory, awanturnicze czy harmonijne. Były porównywane do miniaturowych poematów symfonicznych. Te cechy przyciągnęły Richarda Straussa.

Na muzykę fortepianu Johannesa Brahmsa wpłynęła muzyka klawiatury Couperina. Brahms wykonał muzykę Couperin publicznie i przyczynił się do pierwszego kompletnego wydania "Piéces de clawecin" przez Friedricha Chrysandera w 1880r.

Jordi Savall, wskazał na Couperina jako na „muzyka-poetę”; który uwierzył w Muzykę (z dużym M) wyrażającą się w poezji i prozie. Uwierzył, że jeżeli wchodzimy do poezji muzyki, odkrywamy, że jest to piękniejsze niż piękno samo.