Geosiatka

Z Wikipedii

Geosiatka komórkowa (geokomórka, geokrata), jeden z rodzajów geotekstyliów, powstała pod koniec lat 70. jako efekt współpracy naukowców z Korpusem Inżynieryjnym Armii Amerykańskiej. Stosowana była pioniersko podczas wojny "pustynna burza" w Zatoce Perskiej.

W Polsce stosowana jest od 1995 roku.

System geosiatki komórkowej wpływa korzystnie na własności niespoistych materiałów takich jak: żwir czy piasek. Zamknięcie tych materiałów w środku geosyntetycznych komórek pozwala również na odpowiednio wysokie ich zagęszczenie.

Głównym elementem systemu są przestrzenne sekcje wypełnione różnymi materiałami zasypowymi. Takie polepszenie zasypu umożliwia wyeliminowanie kosztowniejszych, bardziej skomplikowanych elementów czy drogich technik. Geosiatka komórkowa optymalnie rozwiązuje problem słabej nośności gruntu, jednocześnie ograniczając koszty związane z jego wzmacnianiem. Efekty zastosowania geosiatki komórkowej, to m.in. trwałe, wytrzymałe nawierzchnie, odporne na duże obciążenia (np. drogi odporne na powstawanie kolein).

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Przeznaczenie geosiatki

Geosiatki komórkowe są przeznaczone do:

• ulepszenia słabych podłoży pod nawierzchniami dróg samochodowych i kolejowych, dróg dojazdowych, dróg tymczasowych, dróg leśnych o nieulepszonej nawierzchni dla ruchu pojazdów lekkich i średnich, dojazdów do posesji i parkingów dla samochodów osobowych i dostawczych;
• formowania nasypów w budownictwie komunikacyjnym oraz zabezpieczenia przeciwerozyjnego powierzchni skarp, kanałów, rowów i zbiorników wodnych;
• poszerzania istniejących linii komunikacyjnych, rekonstrukcji skarp i wałów.