 |
Izokefalizm
Z Wikipedii
Izokefalizm (gr. isos – równy, kefale – głowa), sposób kompozycji układów wielofigurowych stosowany w rzeźbiarstwie i malarstwie polegający na tym, że głowy przedstawianych postaci znajdują się na tej samej wysokości.
Izokefalizm występował w antycznych reliefach. Stosowali go bizantyjscy mozaikarze (np. bazylika San Apolinare Nuovo w Rawennie) oraz średniowieczni malarze. Jako praktycznie bezwzględny wymóg izokefalizm traktowany był w gotyckich, XIII-wiecznych reliefach francuskich. Przestrzegali go również malarze włoscy wczesnego renesansu. Później został zarzucony.
