Józef Pius Dziekoński

Z Wikipedii

Józef Pius Dziekoński (ur. 5 maja 1844 w Płocku, zm. 4 lutego 1927 w Warszawie) – architekt i konserwator zabytków, przedstawiciel historyzmu. Pierwszy dziekan Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej.

Józef Pius Dziekoński wyspecjalizował się głównie w architekturze sakralnej. W Warszawie zaprojektował m.in.

• kościół Najświętszego Zbawiciela przy placu o tej samej nazwie,
• kościół św. Floriana na Pradze,
• Kościół pw. Św. Stanisława Biskupa i Męczennika Parafii Św. Wojciecha na Woli na Woli

oraz był autorem przebudowy kościołów:

• św. Karola Boremeusza na Powązkach
• św. Aleksandra na placu Trzech Krzyży.

W Białymstoku zaprojektował Katedrę pw. Wniebowzięcia NMP, w Radomiu Bazylikę Katedralną Opieki NMP, w Skarżysku-Kamiennej kościół Najświętszego Serca Jezusowego, a w Łopienniku kościół pw. św. Bartłomieja. Był przedstawicielem i prekursorem nurtu tzw. stylu wiślano-bałtyckiego. W Kałuszynie zaprojektował neogotycki kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Współuczestniczył w projektowaniu Szpitala Tworkowskiego koło Warszawy (1891).

Autor cokołu pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie. Współautor, wraz z Edwardem Lilpopem, kaplicy Scheiblera, czyli mauzoleum Scheiblerów na Starym Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim przy ul. Ogrodowej w Łodzi, znamienitego przykładu architektury neogotyckiej w Polsce.

W 1919 został doktorem honoris causa Politechniki Lwowskiej.

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Bibliografia

• Andrzej Majdowski, Rzymskokatolickie budownictwo kultowe w twórczości projektowej Józefa P. Dziekońskiego (1844-1927), Kraków 1990