Jarosław Klejnocki

Z Wikipedii

Jarosław Klejnocki (ur. 1963) - pisarz i poeta polski, eseista oraz krytyk literacki. Na co dzień nauczyciel warszawskiego liceum oraz wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim. Współautor podręczników do języka polskiego dla szkół ponadgimnazjalnych.

Spis treści 1 Twórczość 1.1 Powieści 1.2 Poezja 1.3 Eseje 1.4 Krytyka literacka 1.5 Historia literatury

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Twórczość

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Powieści

• Jak nie zostałem menelem (próba autobiografii antyintelektualnej) (2002)
• Przylądek pozerów: powieść antykryminalna (2005)
• Południk 21 (2008)

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Poezja

• Oswajanie (1993)
• Miasto otwarte (1995)
• Okruchy (1997)
• W drodze do Delft: piętnaście portretów (1998)
• Krótka historia przeistoczeń (epigramaty) (1999)
• Mr. Hyde (1999)
• Reporterzy, fotograficy, zawiedzeni kochankowie (2002)
• Skarby dni ostatecznych. Psalmy, epigramaty, lamenty, litanie (2005)

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Eseje

• Zagłada ogrodu (1996)
• Piołun i inne eseje chodnikowe (1999)

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Krytyka literacka

• Chwilowe zawieszenie broni, O twórczości tzw. pokolenia bruLionu (1986-1996) (1996, ISBN 83-86056-32-0) - wraz z Jerzym Sosnowskim
• Bez utopii? Rzecz o poezji Adama Zagajewskiego (2002)
• Literatura w czasach zarazy (2006), ISBN 83-7469-309-6

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Historia literatury

• Literatura staropolska (1989)