Jean Daurat

Z Wikipedii

Jean Daurat (ur. 1508, zm. 1 listopada 1588) - francuski poeta, członek La Pléiade.

Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Limoges jako Jean Dinemandy. Po ukończeniu akademii w tym mieście udał się do Paryża, gdzie zyskał dobrą reputację jako wykładowca nauk klasycznych. Wśród jego uczniów był wówczas m.in. Jean-Antoine de Baïf. Następnie został dyrektorem College de Coqueret, gdzie poza wspomnianym już Baïfem uczył też Pierre'a de Ronsard, Remy Belleau i Pontusa de Tyard. Po dojściu do tej grupy Joachima du Bellay, ta grupa młodych poetów utworzyła pod wodzą Daurata towarzystwo, które miało na celu zreformowanie języka i literatury francuskiej. Po dojściu Étienne Jodelle grupa zwiększyła się do 7 osób, co podsunęło pomysł nawiązania do grupy siedmiu greckich poetów z Aleksandrii. Grupa przyjęła nazwę La Pléiade.

Daurat był niekwestionowanym liderem tej grupy. W międzyczasie skupił wokół siebie grupę uczniów, którzy podzielali jego fascynację antyczną poezją grecką i rzymską.

W 1556 został profesorem greki w Collège Royale. Król Karol IX Walezjusz nadał mu tytuł poeta regius ("król poetów"). Jak na czasy w których żył, był poetą nader płodnym - stworzył ponad 15 tysięcy wersów w grece i łacinie. Ich wybór opublikowano w Paryżu w 1586.

Jean Daurat jest także wspominany jako człowiek, który zapoczątkował we Francji opłacanie aplauzu (lub też nieprzychylnego przyjęcia) przedstawień, a także poszczególnych aktorów, sztuk teatralnych bądź ich autorów, przez klakę.