Jethro Tull

Z Wikipedii

Jethro Tull
Ian Anderson (z lewej) i Martin Barre (z prawej) podczas koncertu Jethro Tull w Mediolanie.
Rok założenia	1967
Pochodzenie	Wielka Brytania
Gatunek	folk rock rock progresywny
Aktualni członkowie
Ian Anderson Martin Barre Doane Perry Andrew Giddings Jonathan Noyce
Byli członkowie
Mick Abrahams Glenn Cornick Clive Bunker John Evan Jeffrey Hammond Barriemore Barlow John Glascock David Palmer Dave Pegg Mark Craney Eddie Jobson Gerry Conway Peter-John Vettese Don Airey Maartin Allcock Dave Mattacks Tony Iommi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jethro Tull – brytyjski zespół rockowy reprezentujący style: white blues, folk rock, progresywny rock i hard rock.

Nazwa zespołu pochodzi od nazwiska żyjącego na przełomie XVII i XVIII wieku angielskiego agronoma.

Spis treści 1 Historia grupy 2 Koncerty w Polsce 3 Skład 3.1 Obecny skład 3.2 Byli członkowie 3.3 Obecni współpracownicy 3.4 Dawni współpracownicy 4 Dyskografia 4.1 Albumy studyjne 4.2 Albumy koncertowe 4.3 Albumy kompilacyjne 5 Ciekawostki 6 Linki zewnętrzne

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Historia grupy

Grupa została założona w 1967 i istnieje do dziś. Skład zespołu zmieniał się na przestrzeni lat, lecz jego filarem, nadającym mu kształt artystyczny, pozostaje cały czas ekstrawagancki lider – flecista Ian Anderson. Grupa wypracowała charakterystyczne brzmienie oparte na rytmicznej grze perkusji, basu, gitary prowadzącej i instrumentów klawiszowych, sporadycznie grających melodyjne riffy, połączone z wibrującym dźwiękiem fletu i bardzo charakterystycznym, załamującym się śpiewem Andersona. Teksty piosenek są bardzo poetyckie, często ironiczne i prowokacyjne.

W pierwszych latach działalności zespół grał popularny wtedy white blues, na skutek czego powstały płyty This Was i Stand Up oraz brytyjski folk rock, który z kolei usłyszeć mamy okazję na trzecim albumie studyjnym Benefit. W roku 1971 grupa, zmierzając w kierunku hard rocka i wzorując się częściowo na bardzo popularnym wtedy Led Zeppelin, stworzyła album Aqualung. W 1972 zespół wszedł w nurt rocka progresywnego. Tak powstał album Thick as a Brick, a później A Passion Play. Lata te można określić mianem "złotego okresu" zespołu, ponieważ nagrane potem albumy nie odniosły już tak dużych sukcesów. Ostatni z wyżej wymienionych longplayów spotkał się z dużą dawką krytyki ze strony dziennikarzy, z kolei następne - War Child (pierwotnie Ian chciał nakręcić film o tym samym tytule) i Minstrel in the Gallery - nie przypadły do gustu fanom zespołu. Czasy te zostają podsumowane wydanym w 1976 roku albumem Too Old to Rock'N'Roll: Too Young to Die, który w początkowych zamierzeniach Andersona miał być musicalem.

Zainteresowanie wzbudziły wydane w latach 1977 i 1978, jakby na przekór rewolucji punkowej, ambitne i inspirowane szkocką muzyką ludową płyty Songs From the Wood i Heavy Horses. Najtrudniejszy dla zespołu okres przypada na longplaye Stormwatch oraz A stworzone na bazie gatunku new romantic. Spektakularnych sukcesów nie odniosły także kolejne albumy, aż do pojawienia się Crest of a Knave (1987), wzorowanego na muzyce tworzonej przez zespół Dire Straits. Dzięki temu albumowi zespół otrzymał nagrodę MTV w kategorii najlepsza grupa heavy metalowa, co dla wszystkich członków było dużym zaskoczeniem. Na kolejnych krążkach zespołu (Roots to Branches i J-Tull Dot Com) można wyczuć inspirację muzyką dalekiego wschodu. We wszystkich jednak nagraniach łatwo daje się zauważyć folkowe, celtyckie korzenie grupy i jej szkockiego lidera.

Przez wielu za najlepszy album zespołu uważany jest Aqualung z 1971, zawierający w drugiej części utwory poświęcone rozważaniom Andersona o religii, w pierwszej poświęcony bezdomnym kloszardom (tytułowy "Aqualung"). Kolejna płyta, Thick As a Brick 1972, to jedna 40-minutowa poetycka suita rockowa, podobnie jak wydana po niej A Passion Play 1973. Pierwsza progresywno-rockowa płyta zespołu stała się wzorem dla kolejnych twórców albumów koncepcyjnych.

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Koncerty w Polsce

1. Poznań (Arena), 9 czerwca 1997
2. Warszawa (Colosseum), 10 czerwca 1997
3. Katowice (Spodek), 11 czerwca 1997
4. Katowice (Spodek), 30 maja 1999
5. Warszawa (Sala Kongresowa), 4 maja 2000
6. Wrocław (Hala Ludowa), 5 maja 2000
7. Katowice (Spodek), 6 maja 2000
8. Poznań (Arena), 18 maja 2004
9. Sopot (Opera Leśna), 15 sierpnia 2007

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Skład

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Obecny skład

• Ian Anderson – śpiew, flet, gitara akustyczna, mandolina, buzuki, harmonijka ustna
• Martin Barre – gitara, flet, mandolina
• Doane Perry – perkusja
• James Duncan Anderson – perkusja
• John O'Hara – instrumenty klawiszowe, akordeon
• David Goodier – gitara basowa

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Byli członkowie

• Mick Abrahams – gitara, śpiew
• Glen Cornick – gitara basowa
• Jeffrey Hammond-Hammond – gitara basowa
• John Glascock (zmarły) – gitara basowa, śpiew
• Dave Pegg – gitara basowa, mandolina, śpiew
• Matt Pegg – gitara basowa
• Jonathan Noyce – gitara basowa
• John Evans – instrumenty klawiszowe
• David Palmer – instrumenty klawiszowe, aranżacje orkiestrowe
• Eddie Jobson – instrumenty klawiszowe, skrzypce
• Peter John Vetesse – instrumenty klawiszowe, śpiew
• Don Airey – instrumenty klawiszowe
• Martin 'Maart' Allcock – instrumenty klawiszowe, gitara
• Andy Giddings – instrumenty klawiszowe, akordeon
• Clive Bunker – perkusja
• Barriemore Barlow – perkusja
• Mark Craney (zmarły) – perkusja
• Gerry Conway – perkusja
• Paul Burgess – perkusja
• David Mattacks – perkusja

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Obecni współpracownicy

• Florian Opahle – gitara
• Kit Morgan – gitara

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Dawni współpracownicy

• Maddy Prior – śpiew
• Angella Allen – śpiew
• Najma Akhtar – śpiew
• Tony Iommi – gitara
• Steve Bailey – gitara basowa
• John 'Rabbit' Bundrick – instrumenty klawiszowe
• Foss Patterson – instrumenty klawiszowe
• Daryll Way – skrzypce
• Ric Sanders – skrzypce
• Phil Collins – perkusja
• Scott Hunter – perkusja
• Marc Parnell – perkusja

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Dyskografia

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Albumy studyjne

• 1968 This Was
• 1969 Stand Up
• 1970 Benefit
• 1971 Aqualung
• 1972 Thick as a Brick
• 1973 A Passion Play
• 1974 War Child
• 1975 Minstrel in the Gallery
• 1976 Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die!
• 1977 Songs From the Wood
• 1978 Heavy Horses
• 1979 Stormwatch
• 1980 A
• 1982 The Broadsword and the Beast
• 1984 Under Wraps
• 1987 Crest of a Knave
• 1989 Rock Island
• 1991 Catfish Rising
• 1995 Roots to Branches
• 1999 J-Tull Dot Com
• 2003 The Jethro Tull Christmas Album

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Albumy koncertowe

• 1978 Bursting Out: Jethro Tull Live
• 1990 Live at Hammersmith 1984
• 1992 A Little Light Music
• 1995 In Concert
• 2002 Living with the Past [cd, dvd]
• 2004 Nothing Is Easy – Live at the Isle of Wight 1970 [cd, dvd]
• 2005 Aqualung Live

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Albumy kompilacyjne

• 1972 Living In The Past
• 1976 M.U. The Best Of Jethro Tull
• 1977 Repeat: The Best Of Jethro Tull
• 1985 Original Masters
• 1988 20 Years Of Jethro Tull [box]
• 1993 25th Anniversary Box Set [box]
• 1993 Anniversary Collection
• 1993 Nightcap
• 1997 Through The Years
• 2001 The Very Best Of Jethro Tull
• 2007 The Best Of Acoustic Jethro Tull

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Ciekawostki

• Pochodzący z płyty The Broadsword and the Beast (1982) utwór Cheerio stał się jednym z sygnałów muzycznych otwierających prowadzony przez Piotra Kaczkowskiego program radiowy "MiniMax" w Programie III Polskiego Radia.
• W 1968 roku przez dwa tygodnie członkiem zespołu był Tony Iommi, gitarzysta, który w rok później założył zespół heavymetalowy Black Sabbath. Jego jedyny występ z zespołem został zarejestrowany podczas koncertu "The Rolling Stones Rock'n'Roll Circus", którego gospodarzem był zespół The Rolling Stones. Jednak ponieważ nie był w stanie nauczyć się partii gitarowej, markuje tylko grę. W rzeczywistości gra oryginalny gitarzysta Jethro Tull - Mick Abrahams.
• W 1982 roku na jednym z koncertów grupy, za perkusją zasiadł Phil Collins, wokalista i perkusista grupy Genesis^{[potrzebne źródło]}.
• Zespół Jethro Tull zagrał już blisko 3000 koncertów, odwiedzając ponad 50 państw świata^{[potrzebne źródło]}.
• Muzyka grupy była jedną z głównych inspiracji twórczych dla Grzegorza Ciechowskiego, lidera zespołu Republika^{[potrzebne źródło]}.
• Do polskich polityków znających i ceniących twórczość Iana Andersona należą między innymi posłowie Ryszard Kalisz (Sojusz Lewicy Demokratycznej) i Bogdan Zdrojewski (Platforma Obywatelska)^{[potrzebne źródło]}.
• Album Aqualung (1971) został nagrany w studiu wydawnictwa Island Records mieszczącym się na Basing Street w Londynie; dokładnie w tym samym miejscu i czasie, co czwarta płyta zespołu Led Zeppelin. Obie grupy nagrywały równocześnie, mając dwa studia do dyspozycji. Co ciekawe, Jethro Tull dostali większe studio, podczas gdy Led Zeppelin mniejsze.

[edytuj]  encyklopedia sztuki
Linki zewnętrzne

• www.j-tull.com Strona oficjalna