 |
Neoklasycyzm (styl muzyczny)
Z Wikipedii
Neoklasycyzm – kierunek w muzyce XX wieku nawiązujący do muzyki przedromantycznej. Dominował w muzyce europejskiej w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, oddziaływał na wielu kompozytorów amerykańskich.
Podstawowymi postulatami neoklasycyzmu było:
- doskonałość rzemiosła kompozytorskiego (stanowiło to pewną reakcję na postulaty dada)
- przejrzysta i zwarta forma (częste nawiązania do barokowej fugi, do klasycznej sonaty)
- unikanie romantycznej uczuciowości
Za początek tego kierunku przyjmuje się powstanie Pulcinelli (1920) Strawińskiego, zaś za umowny koniec - premierę jego opery Żywot rozpustnika (1951).
Do przedstawicieli nurtu należeli: Igor Strawiński, Bela Bartok, Paul Hindemith, Dymitr Szostakowicz, Sergiusz Prokofiew. W Polsce: Grażyna Bacewicz, Michał Spisak, Witold Lutosławski.
W literaturze anglosaskiej terminu neoclassical używa się również w odniesieniu do odwołujących się do klasycznej muzyki poważnej stylów rocka progresywnego i dark wave. Nie mają one jednak wiele wspólnego z neoklasycyzmem w opisanym powyżej sensie.
