Neorenesans

	Historia architektury:
	< Architektura klasycystyczna
	Historyzm
	Czas trwania: XIX w., 1. poł. XX w.; Zasięg: Europa, Ameryka
	... we Francji; ... w Niemczech; ... w Polsce; ... w Rosji; ... w Stanach Zjednoczonych; ... w Wielkiej Brytanii; ... we Włoszech; ... w Europie Śr.-Wsch.
	Neoromanizm; Neogotyk; Neorenesans; Neobarok; Eklektyzm
	Architektura secesji >

Z Wikipedii

Brak wersji przejrzanej

Skocz do: nawigacji, szukaj

E. Madurowicz i R. Sławski: Collegium Chemicum w Poznaniu

Emanuel Rost: Ratusz w Bielsku-Białej

Neorenesans - nurt w architekturze XIX-wiecznego historyzmu, nawiązujący formalnie do architektury renesansowej. W krajach Europy Środkowej nawiązywano przede wszystkim do tzw. renesansu północnego.

Neorenesans osiągnął największe znaczenie między 1870 i 1890. Formy neorenesansowe były uważane przez architektów ścisłego historyzmu za wiążące, w odróżnieniu od historyzmu romantycznego, który dopuszczał swobodną interpretację. Odwołanie do stylu historycznego odnosiło się jednak najczęściej jedynie do elewacji. Neorenesans był propagowany m.in. przez niemieckiego architekta Gottfrieda Sempera.

W stylu neorenesansowym wznoszono przede wszystkim obiekty użyteczności publicznej, takie jak banki, ratusze czy szkoły, jak również wiele kamienic czynszowych. Styl dotyczył także urządzania wnętrz. Największy zespół architektury neorenesansowej znajduje się w Wiedniu, m.in. większa część budowli Ringu.

Równolegle z neorenesansem rozwijał się neobarok, który około 1885 osiągnął równe mu znaczenie. Około 1900 neorenesans wychodzi ostatecznie z mody.