Neoromanizm

	Historia architektury:
	< Architektura klasycystyczna
	Historyzm
	Czas trwania: XIX w., 1. poł. XX w.; Zasięg: Europa, Ameryka
	... we Francji; ... w Niemczech; ... w Polsce; ... w Rosji; ... w Stanach Zjednoczonych; ... w Wielkiej Brytanii; ... we Włoszech; ... w Europie Śr.-Wsch.
	Neoromanizm; Neogotyk; Neorenesans; Neobarok; Eklektyzm
	Architektura secesji >

Z Wikipedii

Brak wersji przejrzanej

Skocz do: nawigacji, szukaj

F. Schwechten: Zamek Cesarski w Poznaniu

Neoromański kościół parafialny pw. Świętej Rodziny w Zakopanem na Krupówkach

Baszta Rybacka w Budapeszcie

Neoromanizm - nurt w architekturze i sztuce XIX- wiecznego historyzmu, nawiązujący do architektury romańskiej.

Neoromanizm rozwinął się w architekturze później niż neogotyk, odwrotnie niż historyczne epoki na których się wzorowały. Największy rozkwit neoromanizmu nastąpił w Niemczech po ich zjednoczeniu, gdzie stanowił on przywołanie nacjonalistycznej romantycznej legendy I Rzeszy Niemieckiej. Faworyzowanie neoromanizmu miało też związek z rosnącą świadomością, że gotyk ma pochodzenie francuskie. Po I wojnie światowej dużo przykładów tej architektury zanikło w Polsce.

W stylu neoromańskim, tak jak i w neogotyku wznoszono głównie kościoły, ponadto - rzadziej - inne budynki użyteczności publicznej, np. teatry. Z europejskimi formami romańskimi nierzadko łączono ozdobne elementy architektury bizantyjskiej. Rzuty kościołów neoromańskich były najczęściej wzorowane na bardziej odpowiadających potrzebom liturgicznym układach kościołów gotyckich lub w przypadku świątyń protestanckich przyjmowały rzut centralny.