Pływanie synchroniczne

Z Wikipedii

Brak wersji przejrzanej

Rosyjskie pływaczki synchroniczne, maj 2007

Pływanie synchroniczne, połączenie pływania, gimnastyki oraz tańca; często nazywane wodnym baletem. Sport uprawiany głównie przez kobiety, na świecie zyskał popularność w latach 20. XX wieku, kiedy to kanadyjska żeńska drużyna waterpolo (piłki wodnej) oraz nurek Margaret Sellers wykorzystując swoje doświadczenie pływackie rozwinęły "ornamental swimming" współcześnie nazywane pływaniem synchronicznym. Sport został zaprezentowany na Igrzyskach Olimpijskich w 1952, 1956 i 1968. W roku 1973 w Belgradzie odbyły się pierwsze mistrzostwa świata w pływaniu synchronicznym. Od 1984 roku jest to dyscyplina olimpijska; jest jedną z niewielu dyscyplin olimpijskich, w której startują wyłącznie kobiety.

Mimo iż ten sport jest uważany za typowo kobiecy, jego początki wiążą się z męskimi zawodami. W 1890 i 1891 w Berlinie oraz w 1892 w Londynie odbyły się pierwsze zawody w pływaniu synchronicznym. W tamtych czasach jedynie mężczyźni mogli startować w tej dyscyplinie; pierwsza wzmianka o pływaczkach synchronicznych pochodzi z roku 1907. Obecnie ten sport jest zdominowany przez kobiety; niewielu mężczyzn go uprawia. Najsłynniejszym mężczyzną pływającym synchronicznie jest Bill May - reprezentant Stanów Zjednoczonych, pływający w duecie z Anną Kozlową.

Pływanie synchroniczne wymaga od zawodniczek/ów mistrzowskiej techniki, bardzo dobrego rozciągnięcia mięśni, siły, wytrzymałości oraz gracji.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Zasady

Kanadyjskie synchroniczki; równoczesny wyskok

Zawody rozgrywane są w następujących konkurencjach: solo, duet, team (ośmioosobowe zespoły), kombinacja (10 zawodniczek/ów). Zawodnicy/czki mają za zadanie przedstawić układ zsynchronizowanych z muzyką ćwiczeń w wodzie. Zawody pływania synchronicznego podzielone są na dwa etapy.

W pierwszym etapie uczestnicy wykonują układ techniczny. Jest to odejście od starego porządku, który nakazywał każdej osobie zaprezentowanie 4 figur (2 obowiązkowych i 2 z wylosowanego zestawu). Podczas wykonywania figur zawodnicy/czki ubrani byli obowiązkowo w czarny strój, biały czepek, używali również okularków i zacisków na nos (nose clip).

W drugim etapie - prezentacji tzw. układów dowolnych - nie używa się okularków i czepków. Stroje i fryzury podkreślają choreografię układu - niejednokrotnie zawody to zapierające dech widowisko.

Składy sędziowskie oceniają występy w skali od 1 do 10 z dokładnością do dziesiątej części punktu. Na końcowy wynik składają się po połowie wyniki części technicznej i dowolnej.

[edytuj] encyklopedia sztuki
Pływanie synchroniczne w Polsce

W Polsce, rozwój pływania synchronicznego zapoczątkowała Bożena Niewitecka w roku 1987. Jednak mimo upływu czasu sport ten jest nadal słabo rozpowszechniony. Kluby istnieją w następujących miastach:

Bielawa - (Klub Pływacki "Aquarius Bielawa")
Brodnica - (Klub Sportowy przy Zespole Szkół nr 1)
Bydgoszcz - (UKS Osowa Góra)
Kraśnik - (KS Fala Kraśnik)
Leszno - (KS Akwawit)
Łódź - (Łódzkie Sportowe Towarzystwo Waterpolowe)
Poznań - (UKS Dąbrówka Poznań, UKS Wanda, UKS Szóstka)
Pruszków - (UKS Anprel-Armexim)
Śrem - (Klub Pływacki Wodnik, UKS Niska)
Warszawa - (Syrena - Pałac Młodzieży)
Wrocław - (MKS Juvenia Wrocław)

Adresy klubów oraz kalendarz zawodów jest publikowany na podstronie Polskiego Związku Pływackiego, pod który podlega Autonomiczny Komitet Pływania Synchronicznego. Reprezentacja kraju rekrutuje się w większości z Poznania i zwykle plasuje się na początku drugiej dziesiątki na Mistrzostwach Europy.