 |
Polska szkoła plakatu
Z Wikipedii
Polska szkoła plakatu – określenie powstałe w latach 60. XX w., używane wobec grupy polskich artystów-plakacistów, którzy zdobyli międzynarodowy rozgłos. Zajmowali się oni wykonywaniem plakatów o tematyce kulturalnej (film, przedstawienia teatralne, wystawy, przedstawienia cyrkowe).
Dzięki rozwojowi sztuki plakatu powstało w Polsce pierwsze na świecie Muzeum Plakatu w Wilanowie, w którym od 1966 organizowane jest prestiżowe Międzynarodowe Biennale Plakatu.
[edytuj] 
encyklopedia sztuki
Przedstawiciele i kontynuatorzy
Znaczącymi przedstawicielami polskiej szkoły plakatu byli m.in. Jan Lenica, Henryk Tomaszewski, Walerian Borowczyk, Jan Młodożeniec, Marek Mosiński, Franciszek Starowieyski, Waldemar Świerzy, Wojciech Zamecznik. Za kontynuatorów uważa się dziś takich twórców, jak: Jacek Ćwikła, Sebastian Kubica, Monika Starowicz, Stefan Lechwar i inni ze "stajni" Romana Kalarusa oraz m.in. Andrzej Klimowski.
