Scat

Z Wikipedii

Scat (ang. scat singing wym. skat) – dźwiękonaśladowczy sposób śpiewania charakteryzujący wokalistykę jazzową, polegający na naśladowaniu odgłosów instrumentów oraz zastąpienia tekstu onomatopejami słowopodobnymi.

Scat wywodzi się ze stylu be-bop, a za twórcę obu tych styli uważa się m.in. J.B. "Dizzy" Gillespie'ego.

Pomysły na ten styl powstały jeszcze we wczesnych początkach XX wieku, kiedy to rozkwitał jazz, a jego nowoorleańscy muzycy często eksperymentowali z dźwiękiem. Pionierami scatu byli m.in. piosenkarze popularnego w tym czasie stylu ragtime. Również w innych piosenkach, jak np. "Heebie Jeebies" L. Armstronga można zauważyć elementy skatu. Na "śpiewanie bez słów" zwrócono uwagę szczególnie w latach 30. po występach orkiestry Ellingtona i Adelaide Hall udającej instrumenty. Za mistrzynię uznano w latach 40. Ellę Fitzgerald, operującą czystym trójoktawowym głosem.

Scat silnie wpłynął na nowoczesną muzykę rhythmandbluesową jak również obecnie na hip-hop. Po latach 70. ustąpił miejsca innym mocno rozwijającym się typom muzyki, m.in. elektronicznej, czy techno, by ponownie wrócić na rynek muzyczny, w niemal rok po śmierci twórcy Dizziego Gillespie. Stało się to dzięki singlowi Scatman (Ski Ba Bop Ba Dop Bop), którego wokalistą był dotknięty jąkaniem John Paul Larkin, nazwany przydomkiem Scatman John.

Za polską przedstawicielkę stylu scat uważa się m.in. Urszulę Dudziak, dysponującą pięciooktawowym głosem. Scatem śpiewa również polski wokalista jazzowy Janusz Szrom oraz chicagowska wokalistka Grażyna Auguścik. Jonathan Davis (KoRn) śpiewał scatem w piosence Twist oraz Liar.