Styl regencji

Z Wikipedii

Styl regencji pojawił się we Francji w latach 1715-1723 wraz z regencją księcia Filipa Orleańskiego i był zapowiedzią rokoka. Regencja (styl regencji) to przejściowa faza stylowa, która ujawniła się głównie w dekoracji wnętrz, meblarstwie i ornamentyce w ostatnich latach panowania Ludwika XIV. Styl regencji łączył elementy stylu Ludwika XIV (symetria i dyscyplina ornamentu) z dekoracyjnością i swobodą zapowiadającymi nadejście rokoka; charakterystyczne dla s.r. były meble fornirowane (amarant, palisander), bogato zdobione złoconymi i cyzelowanymi okuciami z brązu, liczne komody i stoły do pisania, chinoiserie i singerie (egzotyczne scenki z figlującymi małpkami); ornamenty w formie muszli, często powiązane z liśćmi akantu, kwiaty, romboidalna kratka z różyczkami, ornamenty cęgowo-wstęgowe, atrybuty pasterskie i miłosne. Główni przedstawiciele: architekci R. de Cotte, J.A. Gabriel, G.Boffrand; dekoratorzy C.Audran, P. Lepautre, G.M. Oppenordt; malarze A. Wateau, C. Gillot, N. de Largilliere; ebenista Ch. Cressent, złotnik Th. Germain