 |
Szkoła Notre-Dame
Z Wikipedii
Szkoła Notre-Dame – pierwsza wyróżniająca się epoka w rozwoju muzyki wielogłosowej związana ze szkołą śpiewaczą przy katedrze Notre Dame w Paryżu. Rozwijała się od roku 1163 (moment rozpoczęcia budowy katedry) do połowy XIII wieku. Gatunkami rozwijanymi w szkole Notre Dame były: organum, motet i conductus (kondukt). Kompozycje powstałe w kręgu szkoły zostały zebrane w Magnus liber organi de gradali et antiphonario (Wielkiej księdze organum złożonej z graduału i antyfonarza) przez Mistrza Leonina (Magister Leoninus, ok. 1180 r.), który był również autorem niektórych dwugłosowych opracowań, np. organum Viderunt omnes. Dzieło Leonina kontynuował Mistrz Perotin (Magister Perotinus) działający od ok. 1180 r. do ok. 1230 r. Perotin opracował ponownie Magnus liber w technice trój- i czterogłosowej wprowadzając klauzule discantowe.
Głównym osiągnięciem szkoły Notre Dame było zastąpienie wcześniejszego organum wielogłosowego polegającego na równoległym prowadzeniu linii melodycznej cantus firmus i głosów organalnych przez organum, w którym cantus firmus jest podzielony na odcinki wykonywane w technice burdonowej lub discantowej, a głosy górne układają się w swobodne melizmaty.
