Złotnictwo gdańskie

Z Wikipedii

Gdańsk stanowił od średniowiecza centrum sztuki złotniczej rangą artystyczną swych wyrobów i znaczną produkcją. Eksportowane były do całego dorzecza Wisły. Nad Strzyżą wybudowano kuźnię srebra napędzaną jej wodami. Kuźnia ta dała nazwę dzielnicy Srebrzysko i nazwę ulicy Srebniki. Gdańsk starał się utrzymać wysoką próbę srebra "14" a od XVII wieku w zasadzie nie miej niż "13". Na srebrnych wyrobach gdańskich cechowano znakiem miejskim herbem miasta, którego kształt zmieniał się na przestrzeni czasu. W późniejszym okresie pojawiają się cechy wytwórcy i probierzy miejskich.

Największym niewątpliwie gdańskim flamanckiego pochodzenia był złotnk - odlewnik Piotr van der Rennen twórca trumny - relikwiarza na reliktie św. Wojciecha w Gnieźnie(1662 rok) oraz św. Stanisława w katedrze wawelskiej (1669 rok). Do gdańskich wyrobów zalicza się też srebną trumną - relikwiarz błogosławionego Bogumiła z Uniejowa.